วันที่ 3 มกราคม 2559 : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 142 / 163

ห็ดมองโลกให้ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเป็นแก่นสาร 11 มกราคม พ.ศ. 2453

เรามาจากคนละทิศละทาง มาอยู่ร่วมกันด้วยบุญที่เคยสร้างร่วมกันมา ต้องอดทน ให้อภัยซึ่งกันและกัน ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๕

นักรบแห่งกองทัพธรรม คือ สายโลหิตของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้สิ่งแวดล้อมจะเปลี่ยนแปลง แต่หัวใจจะไม่เปลี่ยนไป 16 มกราคม พ.ศ. 2553

ถ้าเราทำเสียงดังปรบมือชี้ของเขา จะทำให้ทุกชาติที่เกิดมา เวลาปฏิธรรมจะบรรลุธรรมได้ยาก เวลานั่งธรรมะกำลังจะดีๆ ก็จะมีอุปสรรคเกิดขึ้น ทำให้เราต้องเลิกละความเพียร อวัยวะที่เกี่ยวกับการฟังเสียงของเรา จะไม่

ฝึกหยุดฝึกนิ่งเอาไว้ เพื่อ ตัวของเราเอง ไม่ใช่เพื่อใคร ๒๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๕

ต้องปฏิบัติธรรม ทุกวัน... อย่าท้อ ๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘

ถ้ายังไม่อ้วนจริง เราก็ทำความรู้สึกไปก่อนว่า เราอยู่ในกลางความสงบของรัศมีธรรม ของอานุภาพแห่งบุญ กลางดวงบุญที่สว่างไสว ๑๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๖

ใจหยุด คือ ที่สุดแห่งการแสวงหา ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๕

มนุษย์จะไม่มีวันรู้จัก "ความสุข" เลย ถ้าเขายังไม่หยุดไม่ยิ่ง ๑๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๖

"ความสุข" หมายถึง ความสบายกาย สบายใจ คือ กายก็สบาย ใจก็สบาย ไม่มีความรู้สึกว่าต้องทนเลย 16 มกราคม พ.ศ. 2546

สบายกาย สบายใจ มืออยู่ที่เดียว ตรงที่ใจหยุดนิ่ง ๑๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๖

ไม่ว่าจจะเกิดมากี่ชาติก้ คำใจไม่หยุด ไม่ยิ่ง แม้มรทรัพย์มาก เป็นถึงพระเจ้าจักรพรรดิ ก็ไม่รู็จัก “ความสุข” 16 มกราคม พ.ศ. 2546

ถ้าทำใจหยุดนิ่ง กระทั่งเห็นดวงใส เราจะได้เห็นแผนผังของชีวิต สิ่งที่เป็นความลับ ก็จะเปิดเผยออกมา 26 มกราคม พ.ศ. 2545

เมื่อใจพันจากนิวรณ์ ก็เหมือนพระจันทร์ พันจากหมู่เมฆ ๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘

หลับตาเป็น จะเห็นภาพภายใน 20 มกราคม พ.ศ. 2545

“หลับตาเป็น” จะทำให้กล้ามเนื้อบริเวณใบหน้าและศีรษะผ่อนคลาย และพลอยทำให้กล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายผ่อนคลายตามไปด้วย แต่ถ้าเราขับเปลือกตาหรือตากันมันจะดำ ตั้งแต่เปลือกตาหน้าผากศีรษะ แล้วทิ้งเนื้อทั้งตั

ถ้าใจจึงทุกสิ่ง ก็จะหยุดนิ่งอยู่ตรงกลาง ๑๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๒

จะภาวนาด็ได้ จะไม่ภาวนา...ก็ไม่เป็นไร ถ้าเรามันไว้ว่า เราไม่ต้องภาวนาไม่ฟัง ไม่ไปคิดเรื่องอื่น ใจตั้งมั่นได้ เราไม่ต้องภาวนา แล้วแต่เรา เพราะแต่ละคนไม่เหมือนกัน ๑๓ มกราคม พ.ศ.๒๕๔๘

ถ้าจะ "ภาวนา" ก็ต้องให้เป็นเสียงที่ละเอียดยิ่ง ค่อยๆ ดังออกมาจากกลางท้อง เหมือนมาจากแหล่งแห่งความบริสุทธิ์ แห่งอุณภาพที่ไม่มีประมาณ แห่งปัญญา แห่งแห่งมหากรุณา พึ่งพร่ออกจากตรงนั้น ๑๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘

กวานไปเรื่อย ๆ ก็ครั้งก็ได้ จนกว่าจะอยู่อยเง ๆ หยุดกับนึงอย่างเดียวน ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วเราก็ ไม่ต้องหวานกลับมาหวานน่ะนะ 30 มกราคม พ.ศ. 2548